با شما

Wednesday, July 20, 2005

همسر گنجی در بیمارستان با او دیدار کرد

: وکیل گنجی برکناری دادستان تهران را خواستار شد اكبر گنجي، روزنامه نگار زنداني به گفته پزشكان معالج در بيمارستان ميلاد در وضعيت جسمي نامساعدي به سر مي برد و براي انجام عمل مينيسك زانو تحت نظر پزشكان قرار دارد. معصومه شفيعي همسر آقاي گنجي دوشنبه شب موفق شد همسرش را در بيمارستان ملاقات كند. عبدالفتاح سلطاني، وكيل اكبر گنجي با ابراز نگراني نسبت به وضعيت او به راديو فردا مي گويد: حراست بيمارستان ميلاد به دستور «غیرقانونی» و «شفاهی» سعيد مرتضوي دادستان تهران، از ملاقات وی با موكلش جلوگيري كرد. وی مي گويد: ما خواهان بركناري دادستان تهران (rm) صدا (wma) صدا [ 5:54 mins ] هستيم . شيرين فاميلي
اكبر گنجي، روزنامه نگار افشاگر قتل هاي سياسي پاييز 77 پس از 36 روز اعتصاب غذا از عصر روز يكشنبه در بيمارستان به سر مي برد و تحت درمان قرارگرفته است. اين در حالي است كه به گزارش خبرگزاري ها خانواده آقاي گنجي شب گذشته پس از ساعت ها انتظار موفق به ملاقات او شدند. معصومه شفيعي همسر آقاي گنجي به خبرگزاري دانشجويان ايران گفت: پزشكان اعلام كردند ساق و ران آقاي گنجي دچار تحليل عضلاني شده است. در همين حال تاكنون به وكلاي آقاي گنجي اجازه ملاقات با او داده نشده است. عبدالفتاح سلطاني وكيل اكبر گنجي در مصاحبه با راديو فردا مي گويد: قاضي مرتضوي بر خلاف قانون اساسي و حقوق شهروندي عمل مي كند.
شيرين فاميلي (راديو فردا): اكبر گنجي، روزنامه نگار زنداني به گفته پزشكان معالجش در بيمارستان ميلاد در وضعيت جسمي نامساعدي به سر مي برد و براي انجام عمل مينيسك زانو تحت نظر پزشكان قرار دارد. خبرگزاري ايسنا به نقل از معصومه شفيعي همسر آقاي گنجي نوشت: وي دوشنبه شب موفق شده همسرش را در بيمارستان ملاقات كند. پزشكان معالج آقاي گنجي به خانم شفيعي گفته اند به علت اين كه زانوهاي گنجي وضعيت مناسبي ندارد، بايد قبل از عمل زير نظر پزشكان آماده سازي شود. از اين رو آقاي گنجي در حال حاضر تحت نظر پزشكان قرار دارد.
از سوي ديگر عيسي سحرخيز، عضو تيم سه نفره مذاكره كننده با دادستان و مقامات زندان اوين درباره وضعيت جسمي آقاي گنجي به سايت امروز نزديك به جبهه مشاركت ايران اسلامي گفت: هر دو زانوني اكبر گنجي آسيب ديده است و احتياج به درمان فوري دارد. به گفته وي مينيسك زانوي پاي راست آقاي گنجي پاره شده و به پاندون هاي پاي چپ وي نيز آسيب هاي جدي وارد آمده است و از همه حائز اهميت تر بيماري ديسك كمر اكبر گنجي مي باشد كه پزشكان در اين باره براي وي يك ماه استراحت مطلق تجويز كرده اند. به گفته عيسي سحرخيز صدمات ناشي از اعتصاب غذا، واريس و آسم نيز وضعيت آقاي گنجي را دشوارتر كرده است.
در همين حال وكلاي اكبر گنجي تاكنون موفق به ملاقات با موكل خود نشده اند. عبدالفتاح سلطاني، وكيل اكبر گنجي با ابراز نگراني نسبت به وضعيت آقاي گنجي به راديو فردا مي گويد: حراست بيمارستان ميلاد به دستور سعيد مرتضوي دادستان عمومي و انقلاب تهران از ملاقات او با موكلش جلوگيري كرده است.
عبدالفتاح سلطاني: ديروز (دوشنبه) حدود ساعت چهار و نيم بعد از ظهر به وقت تهران بنده به همراه شش هفت نفر از وكلاي دادگستري به بيمارستان ميلاد مراجعه كرديم و ظاهرا ايشان در طبقه 12 بيمارستان بستري است. هيچ اطلاعي تا اين لحظه بنده از سلامتي ايشان يا وضعيت روحي و جسمي ايشان ندارم. در بيمارستان به ما راهنمايي كردند به حراست بيمارستان برويد و سپس حضور يكي از مسئولين و مديران بيمارستان، آنها به ما گفتند آقاي سعيد مرتضوي، دادستان تهران دستور شفاهي داده كه جز با مجوز كتبي ايشان هيچ كس حق ملاقات با گنجي را ندارد.
ش . ف: آقاي مرتضوي از نظر قانوني چنين حقي را دارند؟
عبدالفتاح سلطاني: صدور دستور ولو شفاهي توسط دادستان تهران خلاف قانون است. وكيل حق دارد مخصوصا در اين ساعات و ايام بحراني يك زنداني كه در حال اعتصاب غذا است، با موكل خودش ملاقات كند. طبق آيين نامه زندان ها وكيل در ساعات اداري مي تواند مراجعه كند به زندان و با موكل خودش هر چند باري كه بخواهد مي تواند ملاقات كند. بنده حتي چند روز پيش كه به زندان هم مراجعه كردم، متاسفانه اجازه ملاقات به بنده ندادند. سي و چهارمين روز اعتصاب آقاي گنجي بود كه من مراجعه كردم، ولي متاسفانه با اين امر مخالفت كردند و ظاهرا همه اين دستورهاي جلوگيري از ملاقات را آقاي مرتضوي دادستان تهران صادر مي كنند. اين قبيل اقدامات آقاي دادستان نه در شان يك دادستان است و نه قانوني است. اميدواريم مسئولين قوه قضاييه به فكر چاره اي بيفتند و نگذارند عده قليلي در قوه قضاييه با آبرو و حيثيت يك مملكت بازي كنند.
ش . ف: شما به عنوان وكيل آقاي گنجي الان از نظر قانوني چه اقدامي مي توانيد انجام دهيد؟
عبدالفتاح سلطاني: متاسفانه ما در حال حاضر اقدام خاصي نمي توانيم بكنيم، غير از اينكه افشاگري كنيم عليه فرد يا افرادي كه قانون اساسي را نقض مي كنند، حقوق اساسي متهم يا محكوم را مراعات نمي كنند، چرا كه اگر ما بخواهيم شكايت ببريم، بايد نزد همين شخص ببريم كه خودش قانون را نقض مي كند. يعني ما اگر شكايتي بخواهيم بكنيم، بايد به دادستان تهران كنيم كه متاسفانه خودش ناقض قانون است. لذا ما فقط آنچه كه مي توانيم انجام دهيم اين است كه صدايمان را به گوش مسئولين عالي قوه قضاييه برسانيم. اميدواريم كه رئيس قوه قضاييه به فكر چاره اي بيفتد. اولا اين قبيل قضات هر چند كم بايد خلع شوند و كنار گذاشته شوند. چون اين آقا متاسفانه از اين قبيل اقدامات كم نداشته، حتي چند پرونده در دادگاه انتظامي قضات داشته، محكوم هم شده، ولي نمي دانم چرا هنوز در مسند قضا قرار دارد و مسئوليت به اين سنگيني را به ايشان داده اند.

لطفاً به خاطر خدا كمك‌هايتان را قطع كنيد

اقتصاددان آفريقايى در گفت وگو با اشپيگل
اشپيگل
روزنامه ايران / مترجم: فاطمه موثق‌نژادجيمز شيكواتى (James Shikwati) اقتصاددان ۳۵ساله كنيايى، معتقد است كمك هاى مالى به آفريقا، بيش از آنكه سودمند باشد، مخرب است. اين مدافع سرسخت جهانى شدن، در گفت وگوبا اشپيگل از آثار مخرب سياستهاى غرب براى توسعه آفريقا، حاكمان فاسد و تمايل به بزرگنمايى مشكل ايدز مى گويد.

اشپيگل: آقاى شيكواتى، اجلاس سران گروه هشت در گلينگلز (اسكاتلند) در مورد افزايش كمك به آفريقا...

شيكواتى: خواهش مى كنم، شما را به خدا تمامش كنيد.

اشپيگل: تمامش كنيم؟ كشورهاى صنعتى غرب قصد از بين بردن گرسنگى و فقر را دارند.

شيكواتى: در طول 40 سال گذشته چنين اهدافى همواره به قاره ما آسيب رسانده است. كشورهاى صنعتى واقعاً قصد كمك به آفريقايى ها را دارند، بايد به سيل وحشتناك كمك هاى خود پايان دهند. كشورهايى كه بيشترين كمك ها را دريافت مى كنند همان كشورهايى هستند كه اكنون در بدترين وضع قرار دارند. با وجود اينكه ميلياردها دلار كمك به آفريقا سرازير شده است، اين قاره همچنان در فقر به سر مى برد.

اشپيگل: توجيه شما از چنين تضادى چيست؟

شيكواتى: (كمك هاى مالى) بوروكراسى وسيع را حمايت و فساد و خودمحورى را تشويق مى كند. آفريقايى ها آموخته اند كه گدايى كنند و مستقل نباشند. به علاوه، اين كمك هاى گسترده، بازارهاى داخلى را تضعيف مى كند و به سرمايه گذاران كه بسيار به آنها نيازمنديم، آسيب مى رساند. كاملاً احمقانه است، كمك هاى مالى گسترده، زمينه ساز مشكلات آفريقاست. اگر غرب چنين پرداخت هايى را حذف كند، مردم معمولى آفريقا حتى متوجه آن نيز نمى شوند. تنها برنامه ريزان ممكن است لطمه ببينند. به همين دليل است كه آنها بر اين كمك ها تأكيد دارند ومعتقدند كه بدون آن، جهان از چرخش باز مى ايستد.

اشپيگل: در كشورى نظير كنيا، هرساله مردم از گرسنگى مى ميرند، كسى بايد به آنها كمك كند.

شيكواتى: اما اين خود كنياست كه بايد به مردم كمك كند.وقتى در منطقه اى از كنيا خشكسالى مى شود، عكس العمل سياستمداران فاسد ما عبارت از فرياد براى دريافت كمك بيشتر است. اين فرياد به برنامه غذاى جهانى سازمان ملل متحد مى رسد... كه بنگاه كله گنده هايى است كه در شرايط مسخره اى قرار دارند كه از يك سو، مشتاق مبارزه با گرسنگى هستند، در حالى كه از سوى ديگر با بيكارى روبرو هستند كه عملاً مسأله گرسنگى سبب ناديده گرفتن آن شده است. طبيعى است كه آنها مشتاقانه تقاضاى كمك بيشتر را مى پذيرند و تعجبى هم ندارد كه تقاضاى پولى بيشتر از آنچه كه دولتهاى آفريقايى در اصل درخواست كرده اند، را به گوش رؤسا برسانند و طولى نمى كشد كه چندين هزار تن غله به آفريقا گسيل مى شود.

اشپيگل: غله اى كه غالباً با سوبسيدهاى زياد از كشاورزان اروپايى و آمريكايى تهيه مى شود...

شيكواتى: و از طرفى ، اين غله در بنادر مومباسا تخليه مى شود. بخشى از اين غله در بيشتر مواقع، يك راست در دستان سياستمدارانى قرار مى گيرد كه آن را به قبايل خود مى فرستند تا در مبارزات انتخاباتى بعدى، در حمايت از آنها به مصرف برسد. بخشى ديگر، به مقادير زياد و با قيمت نازل از بازار سردرمى آورد. كشاورزان محلى بيل خود را زمين مى گذارند. هيچ كس قادر به رقابت با برنامه غذاى سازمان ملل متحد نيست و كنيا به دليل آنكه كشاورزان زير چنين فشارى قرار مى گيرند، هيچ ذخيره اى براى قحطى سال بعد نخواهد داشت. اين، يك دور ساده اما باطل است.

اشپيگل: اگر برنامه غذاى سازمان ملل كارى انجام ندهد، مردم از گرسنگى مى ميرند.

شيكواتى: من اينطور فكر نمى كنم. در چنين حالتى، مردم كنيا با تغيير روش، مجبور مى شوند روابط تجارى با اوگاندا يا تانزانيا را فعال كنند و غذاى خود را از آنجا بخرند. چنين تجارتى براى آفريقا حياتى است. اين، ما را مجبور مى كند در حالى كه مرزهاى ملى خود را... كه به هر حال توسط اروپاييان مشخص شده... نفوذپذيرتركنيم، تأسيسات زيربنايى خود را بهبود بخشيم. همچنين ما را وادار مى سازد قوانينى به نفع اقتصاد بازار وضع كنيم.

اشپيگل: آيا آفريقا عملاً قادر به رفع مشكلات خود هست؟

شيكواتى: البته. در بيشتر كشورهاى جنوب صحرا، مشكل گرسنگى وجود ندارد. به علاوه منابع طبيعى گسترده اى نظير نفت، طلا و الماس در دسترس است. آفريقا هميشه تصوير رنج بوده است ، اما در بسيارى موارد، بزرگنمايى شده است. در كشورهاى صنعتى تصور براين است كه آفريقا بدون كمكهاى گسترده نابود مى شود. اما باور كنيد، آفريقا قبل از آنكه شما اروپايى ها به وجود بياييد، وجود داشته است. همه چيز هم بد نبوده.

اشپيگل: اما آن زمان ايدز وجود نداشت.

شيكواتى : اگر انسان بخواهد همه اين گزارشهاى وحشتناك را باور كند، پس عملاً بايد همه مردم كنيا مرده باشند. اما اكنون آزمايشها در همه جا گواه آن است كه آمار به ميزان زيادى بزرگنمايى شده اند. اين گونه نيست كه سه ميليون كنيايى مبتلا باشند. تنها يك ميليون هستند. مالاريا هم مشكل بزرگى است اما كمتر كسى در باره آن صحبت مى كند.اشپيگل :دليل آن چيست؟شيكواتى : ايدز كاسبى بزرگى است. شايد بزرگترين كاسبى آفريقايى . چيزى غيراز ارقام وحشتناك ايدز قادر نيست چنين كمك هاى مالى زيادى را جذب كند. اينجا ايدز به بيمارى سياسى تبديل شده است، بايد ترديد كرد.

اشپيگل :آمريكايى ها و اروپايى ها قبلاًقول كمك هايى را به كنيا داده اند. آنها مى گويند وضع كشور بسيار خراب است .

شيكواتى :مى ترسم كه پول در مدت كوتاهى برسد. زيرا بايد يك جايى برود. متأسفانه با اشتياق خانمان برانداز اروپاييان براى انجام كار نيك ، نمى توان مخالفت كرد. فرقى نمى كند كه درست پس ازانتخاب دولت جديد كنيا - تغييرى كه به ديكتاتورى دانيل آراپ موآ (Danielarap Mois) پايان بخشيد - ناگهان سيل پول به كشور سرازير شود.

اشپيگل :چنين كمك هايى در پى اهداف ويژه اى انجام مى شود.

شيكواتى : اين ، چيزى را تغيير نمى دهد. ميليونها دلار به مبارزه عليه ايدز اختصاص داده شد كه هنوز هم در حسابهاى بانكى كنيا پنهان شده و خرج نشده است. سياستمداران ما در پول غرق شده اند و سعى مى كنند تا جايى كه ممكن است پول بيشترى به جيب بزنند. آخرين ديكتاتور جمهورى آفريقاى مركزى، جين بدل بوكاسا (Jean Bedel Bokassa) ، در يك جمله چنين جمع بندى كرد كه : « دولت فرانسه پول همه چيز را در كشور ما مى پردازد. ما از فرانسه پول بيشترى درخواست مى كنيم. آن را به دست مى آوريم و بعد آن را هدر مى دهيم.»

اشپيگل : در غرب، شهروندان دلسوز زيادى هستند كه مى خواهند به آفريقا كمك كنند. آنها هرساله پول و لباس هاى قديمى خود را جمع آورى مى كنند ومى فرستند.

شيكواتى : و بازارهاى ما را از اين اجناس پرمى كنند. ما مى توانيم اين لباس هاى هديه شده را با قيمتى ارزان در بازارهاى خودمان كه مى تومبا (Mitumba) نام دارند، بخريم. آلمانى هايى هستند كه با چند دلار پيراهن هاى بايرن مونيخ يا وردربرمن و به عبارتى لباس هايى را كه برخى از آلمانى ها با هدفى آرمانى به آفريقا مى فرستند، بخرند. پس از خريد اين پيراهن ها، آنها رابه آلمان برمى گردانند و به سه برابر قيمت حراج مى كنند. اين كارى احمقانه است.

اشپيگل : و اميدوارم كه استثنا باشد.

شيكواتى : چرا ما كوهى از لباس دريافت مى كنيم؟ اينجا كسى از سرما نمى ميرد. در عوض خياط هاى ما بيكار مى شوند. آنها به همان سرنوشت كشاورزان دچار مى شوند. هيچ كس در آفريقا با دستمزد پايين نمى تواند با محصولات اهدايى رقابت كند. در سال ۱۹۹۷ ، ۱۳۷۰۰۰ كارگر در صنايع نساجى نيجريه استخدام شدند، تا سال ۲۰۰۳ ، اين تعداد به ۵۷۰۰۰ نفر كاهش يافت. در ديگر مناطقى نيز كه كمك هاى بيش از اندازه ، در تضاد با بازارهاى آفريقا قرار مى گيرد، وضعيت بر همين منوال است.

اشپيگل : آلمان پس از جنگ دوم جهانى ، تنها از طريق پولى كه در طرح مارشال به كشور واردشد، توانست دوباره روى پاى خود بايستد. آيا اين يك كمك گسترده موفقيت آميز نبود؟

شيكواتى : در نمونه آلمان، تنها مجبور بودند تأسيسات منهدم شده را تعمير كنند. آلمان قبل از جنگ، با وجود بحران هاى اقتصادى در جمهورى وايمر، يك كشور بزرگ صنعتى بود. تخريب به دليل سونامى در تايلند نيز با كمى پول و كمك در بازسازى جبران پذير است. اما آفريقا بايد خود اولين گامها به سوى مدرنيته را بردارد. بايد تغيير در نگرش به وجود آيد. ما بايد در نگرش به خود به عنوان گدا تغيير دهيم. اين روزها آفريقايى ها به خودشان تنها به عنوان قربانى نگاه مى كنند. از سوى ديگر كمتر كسى به يك آفريقايى به چشم كاسب نگاه مى كند. براى تغيير وضعيت كنونى، بهتر است سازمانهاى خيريه از آفريقا خارج شوند.

اشپيگل :اگر اين كار را بكنند، خيلى ها بى درنگ شغل خود را از دست مى دهند.

شيكواتى: ... مشاغلى كه به شكل مصنوعى در جايگاهى برتر، اما در واقع تقلبى، ايجاد شده اند. مشاغلى كه از طريق سازمان هاى خيريه ايجاد شدند، مى توانند البته براى مردم ولى بسيار سختگيرانه و با انتخاب بهترين افراد باشند. وقتى يك سازمان خيريه به يك راننده احتياج دارد،هزاران متقاضى وجود دارد. و به دليل آنكه چنين نهادى نمى تواند راننده اى داشته باشد كه تنها به زبان بومى خود صحبت كند، فرد موردنظر بايد زبان انگليسى را به خوبى بداند و بهتر آن است كه خوش ظاهر نيز باشد. نتيجه آن مى شود كه يك متخصص بيوشيمى ، به راننده سازمان خيريه تبديل مى شود كه غذاى اروپايى پخش مى كند و كشاورزان محلى را مجبور به ترك شغل خود مى كند. واقعاً ديوانگى است.

اشپيگل : دولت آلمان افتخار مى كند كه به دقت بر دريافت كنندگان كمكهاى خود نظارت دارد.

شيكواتى : نتيجه چه مى شود؟ يك فاجعه. دولت آلمان پول به جيب پل كاگامى (paul kagame)، رئيس جمهور روآندا مى ريزد كه دستش به خون ميليونها انسان آلوده است، انسانهايى كه ارتش او در كشور همسايه يعنى كنگو ،كشته اند.

اشپيگل :به نظر شما آلمان بايد چه كار كند؟

شيكواتى : اگر آنها واقعاً قصد مبارزه با فقر را دارند، بايد به طور كامل كمك هاى خود را قطع كنند و به مردم آفريقا فرصت دهند تا خود، زندگى خود را نجات دهند. در حال حاضر آفريقا مانند كودكى است كه با كوچكترين بهانه اى براى پرستار خود گريه مى كند. آفريقا بايد روى پاهاى خود بايستد.

Sunday, July 17, 2005

اطلاعيه جمعى از چهره هاى جهانى براى آزادى گنجى

پنج شنبه گذشته «كميته براى آزادى هاى فكرى و دانشگاهى» وابسته به «جامعه بين المللى پژوهش هاى ايران شناسى» طى نامه اى از دانشگاهيان، روزنامه نگاران، نويسندگان و كوشندگان حقوق بشر دعوت كرد تا خواستار آزادى فورى و بدون قيد و شرط اكبر گنجى روزنامه نگار زندانى در ايران شوند. به دنبال اين درخواست، تاكنون صدها تن به اين دعوت پاسخ مثبت داده و اين نامه را امضا كرده اند. در ميان امضاكنندگان علاوه بر نام بسيارى از اساتيد شناخته شده ايرانى، نام چهره هاى شناخته شده بين المللى زير نيز به چشم مى خورد: اسقف توتو (برنده جايزه صلح نوبل ،۱۹۸۴ آفريقاى جنوبى)، نوام چامسكى (استاد ممتاز دانشگاه ام اى تى از آمريكا)، حسين ايبيش (اتحاديه مسلمانان مترقى در آمريكاى شمالى)، چارلز تيلور (استاد ممتاز دانشگاه مك گيل، كانادا) مارتا نوزبام (استاد ممتاز حقوق، دانشگاه شيكاگو)، لزك كولاكوفسكى (دانشگاه آكسفورد، انگلستان)، اسلاوژيژك (دانشگاه لوبليانا، اسلوانيا) سيلا بن حبيب (دانشگاه ييل، آمريكا)، جودى ويليامز (پروفسور و برنده جايزه صلح نوبل، ۱۹۹۷) ميريد كاريگان مگواير (برنده جايزه صلح نوبل، ،۱۹۷۶ ايرلند)، بتى ويليامز (برنده جايزه صلح نوبل ،۱۹۷۶ ايرلند)، لوئيزا مورگانيتى (رئيس كميسيون توسعه، پارلمان اروپا)، اليزابت آن ماير (دانشگاه پنسيلوانيا، آمريكا)، آريل دورفمن (نمايشنامه نويس مترقى شيلى، استاد دانشگاه دوك)، مت روشايلد (سردبير مجله پروگرسيو، آمريكا)، دوزان وليكويچ (سردبير و ناشر، صربيا و مونته نگرو)، جان اسپوزيتو (دانشگاه جورج تاون، آمريكا)، وان كول (دانشگاه ميشيگان، آمريكا)، نريمان قاسم اوغلو (دانشگاه خزر، جمهورى آذربايجان)، بحرالدين على اف (آكادمى علوم، جمهورى تاجيكستان)، هوارد زين (تاريخ نگار برجسته، آمريكا)، عبدالهى احمد نعيم (استاد حقوق، دانشگاه امورى، آمريكا)، كريس تونسينگ (سردبير پروژه پژوهشى و اطلاعاتى خاورميانه، آمريكا)، پروفسور نيكى كدى (دانشگاه كاليفرنيا در لس آنجلس) و آنتونى بارنت (سردبير شبكه دموكراسى باز، انگلستان).

گزارش‌هاي ايران

تن رنجور گنجی همه قدرت نظام اسلامی را به چالش گرفته است: نامه ای از تهران یک دانشجو در تهران می گوید جمهوری اسلامی هيچگاه در مخيله اش نمي گنجيد كه زنداني رنجور اما شجاعي مثل اكبر گنجي تمام هيمنه اش را به چالش بطلبد. گنجی که به شش سال زندان محکوم شده بود، اکنون بيش از 62 ماه را در زندان سپری کرده است.اما او گفته که خواهان آزادی مشروط يا عفو نيست زيرا خود را بی گناه می داند. امير، دانشجوي 24 مكانيك، مي گويد: «گنجي به همه آناني كه مردم را از ايستادگي در برابر خودكامگي‌هاي حاكميت بر حذر مي‌داشتند، نشان داد كه حتي يك تنه هم مي‌توان در مقابل ناملايمات ايستادگي كرد. حتي اگر او را آزاد هم كنند، گنجي آنچه را كه مي‌بايد به جامعه ايراني آموخته است.» آرش ايراني

(rm) صدا (wma) صدا [ 4:10 mins ]
آرش ايراني (روزنامه نگار مستقل، تهران): «جمهوري اسلامي سر مست از نتيجه بيرون آاورده از صندوق هاي نهمين دوره انتخابات رياست جمهوري اسلامی، شايد هيچگاه در مخيله اش نمي گنجيد كه زنداني رنجور اما شجاعي مثل اكبر گنجي تمام هيمنه اش را به چالش بطلبد.» اين‌ها عباراتي است كه اميردانشجوي 24 ساله، مكانيك يكي از دانشگاه تهران، درباره تاثيرات اعتصاب غذاي طولاني مدت آقاي گنجي بيان مي دارد.
اكبر گنجي، روزنامه نگار و منتقد سياسي، كه از 5 سال پيش به دليل انتشار گزارش‌هايي در باره قتل‌هاي زنجيره‌اي و از ميان برداشتن ناراضيان سياسي در زندان به سر مي‌برد، با انكه بيش از يك ماه است در اعتراض به تبعيض و بدرفتاری در زندان، دست به اعتصاب غذا زده، اجازه خلاصي از بند نمي يابد. همسر او می‌گويد که آقای گنجی در مدت بيست روز اخير، بيست کيلو وزن کم کرده است و در شرايط جسمی سخت و نگران کننده ای قرار دارد.
آقای گنجی که به شش سال زندان محکوم شده بود، اکنون بيش از 62 ماه را در زندان سپری کرده است.اما او گفته که خواهان آزادی مشروط يا عفو نيست زيرا خود را بی گناه می داند. براساس اعلام همسر او به اكبر گنجي گفته شده كه اگر تقاضاي عفو كند و حرف هايش خصوصا در كتاب معروف «مانيفست جمهوري‌خواهي» را پس بگيرد، فورا آزاد خواهد شد. اما آقاي گنجي با آنكه رنجور و ناتوان شده، مصمم به ادامه مقاومت است.
اكبر گنجي كه چند سال قبل، از داخل زندان با انتشار مجموعه‌ای تحت عنوان «مانيفيست جمهوری خواهی» اعلام كرده بود كه نظام جمهوری اسلامی برخلاف آنچه اصلاح‌طلبان داخل حاکميت می‌گويند قابليت اصلاح‌پذيری ندارد، در هفته‌های پيش از برگزاري نهمين دوره انتخابات رياست جمهوري اسلامی، قسمت دوم اين مجموعه را منتشر کرد و طی آن ضمن تحريم انتخابات رياست جمهوری، مردم را نيز به عدم مشارکت در اين انتخابات دعوت کرد.
شايد به جرات بتوان گفت صريح ترين منتقد انتخابات نهم رياست جمهوري در داخل ايران همانا آقاي گنجي بود. او در مدت يك هفته‌اي كه پيش از برگزاري انتخابات از زندان خلاصي يافته بود، در مصاحبه‌هاي متعدد با رسانه‌هاي مختلف بين‌المللي به صراحت از نمايشي بودن انتخابات و ضرورت تحريم آن سخن گفت. و همين صراحت و شجاعت او را پس از 8 روز رهايي، مجددا به پشت ميله‌هاي زندان باز گرداند. اما اكبر گنجي بر خلاف اكثر اصلاح‌طلبان، اهل معامله نبود. او اعتصاب غذايي را آغاز كرد كه اينك تنها پوستي بر استخوان او باقي گذارده است.
اما همين تن رنجور آنطور كه امروز بسياري از هواخواهان جنبش دموكراسي خواهي ايرانيان بر آن تاكيد مي كنند، تمام قدرت و هيمنه نظام اسلامي را به چالش گرفته است.
امير، دانشجوي 24 مكانيك، مي گويد: «گنجي به همه آناني كه مردم را از ايستادگي در برابر خودكامگي‌هاي حاكميت بر حذر مي‌داشتند، نشان داد كه حتي يك تنه هم مي‌توان در مقابل ناملايمات ايستادگي كرد. حتي اگر او را آزاد هم كنند، گنجي آنچه را كه مي‌بايد به جامعه ايراني آموخته است.»